Bir Uzun Gündü Hayat

1960-70’li yıllarda çocukluğunu, gençliğini yaşamış bir kuşağın insanları için bir uzun gündür hayat; ölümün çok sıradan, yaşamanın bir şans sayıldığı. Hem doğal yaşam koşulları hem de dönemin sosyal-siyasal olayları açısından böyledir bu.
Bir çocuğun sabırla, bir balarısının bacağındaki poleni bir çöple kazıyıp, yemeye çalışması nasıl bir duygudur? Bir yazımda bir kuş kapanının karanlık çukuruna uzanan bir çocuk elinin; o küçük, sıcacık kuş bedenine değdiği ânın heyecanını ve doğa ile insan arasındaki o müthiş çelişkiyi yazmıştım. Çok değil, daha bir on yıl geçmişken aradan, bu ülkenin hak hukuk mücadelesinin içinde buldu kendini o çocuk. Hayatın, kapitalizmin en büyük çelişkisinin, emek-sermaye çelişkisinin tarafı olarak.
Bu kitap tam da burada, bu çelişkilerin orta yerinde başlıyor. Bir günün başka günlere karıştığı, bir günün bir ömre uzandığı, bir ömrün bir uzun günde yaşandığı...
O en sıcak yazdan geriye ne kaldı?
Bir koruda, bir ağacın, yaşı bizden büyük bir ağacın gövdesine yaslanıp güzel düşler kurmak varken, yaşımızı başımızı da almışken nedir şimdi bu?