Her Şey Küle Döndüğünde

Gerçeği aramak riskli, yok saymaksa ölümcül!

Dışarıda bir yerlerde, uyuyan tozların arasında, kımıl kımıl tuhaf gözler ay ışığında kırpışıp duruyordu. Ürperdim. Her taraftan izleniyordum. Er ya da geç sırrım ortaya çıkacak ve herkes ne yaptığımı öğrenecekti. Rüzgâr çatıdaki çatlaklardan ıslık çalarak tohum bankasının içinde boğuk, suçlayıcı bir iniltiyle esiyordu. Sen bir katilsin, diyordu sanki. Yaşamayı hak etmiyorsun. Duvarlardaki solmuş duyurulara, tohum dağıtım yönetmelik ve şartlarına baktım. Amonston Şirketi hepimizi hayatta tutmak için çok uğraşmıştı; ben de gidip Cennet Bahçesi’ni toptan yok etmiştim. Rüzgâr haklıydı. Yaşamayı hak etmiyordum.