Yıldızların Konumları - Ameller ve Müşahedeler

İbnu’l-Arabî’nin erken dönem telifleri arasında yer alan Mevâkı‘u’n-Nu¨cûm, onun Endu¨lu¨s ve Mağrib tecru¨besinin izlerini taşıyan, seyrusu¨lûku insanın organları, amelleri ve manevi hâlleri u¨zerinden ele alan bir eserdir. Kısa bir zaman diliminde kaleme alınmasına rağmen eser, İslam, iman ve ihsan mertebeleri etrafında kurduğu u¨çlu¨ tasniflerle sûfî yolculuğun hem amelî hem de irfanî boyutlarını birlikte ele alır. Amel, marifet, tevfik, velayet ve nûr sembolizmi gibi konular, eserin temel kavram haritasını oluşturur. Şeriat-hakikat ilişkisi ise yalnızca nazarî bir mesele olarak değil, insanın göz, kulak, dil, el, ayak ve kalp gibi organları u¨zerinden u¨stlendiği sorumluluklarla bağlantılı biçimde işlenir. Böylece sûfî tecru¨benin gu¨ndelik davranışlardan mu¨şahedelere uzanan bu¨tu¨nlu¨klu¨ yapısı göru¨nu¨r hâle gelir.
Mevâkı‘u’n-Nu¨cûm, İbnu¨’l-Arabî’nin erken dönem ilgi ve mesâilini takip etmeye imkân veren önemli bir metindir. Eser, bir taraftan Mağrib sûfî çevreleriyle kurduğu irtibatı ve önceki tasavvuf mirasıyla ilişkisini yansıtırken diğer taraftan daha sonra sistemli biçimde işleyeceği bazı temel meselelerin ilk işaretlerini barındırır. Elinizdeki tercu¨me, İbnu’l-Arabî’nin tasavvufî dili sembolik anlatım imkânlarıyla nasıl kurduğunu, amel ile marifet arasındaki ilişkiyi hangi kavramlar u¨zerinden tesis ettiğini ve şeriat-hakikat bu¨tu¨nlu¨ğu¨nu¨ nasıl yorumladığını Tu¨rkçe okura ulaştırmayı amaçlamaktadır.